lomojo

ผมยืนเหยียดสุดปลายเท้า ที่ปลายเท้ารู้สึกเหมือนเม็ดทรายกำลังแทรกตัวเข้าไปอยู่ในเล็บ ผมเงยหน้าเพื่อไม่ให้ละอองน้ำเค็มๆจากระลอกคลื่นซัดเข้าปาก ผมออกมาไกลและเริ่มลึกพอสมควร โชคดีที่สูงกว่าหกฟุต เตี้ยกว่านี้คงลำบาก ผมอยู่ในสถานะที่เรียกได้ว่ากึ่งยืน กึ่งลอย ทรงตัวได้ไม่ถนัด ถูกกระแสน้ำซัดเบาๆ ก็เซไปมา คลื่นลูกแล้วลูกเล่าค่อยๆซัดเค้ามา ผมค่อยๆลอยกระเถิบเข้าใกล้ฝั่งขึ้นเรื่อยๆ เย็นมากแล้ว ผมควรจะขึ้นจากน้ำซักที ท้องฟ้าสีส้ม เมฆบางๆลอยอยู่ไกลๆ ลมเริ่มพัดแรงจนเราต้องตะโกนคุยกัน … นั้นควรจะเป็นสิ่งที่ผมได้รู้สึกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ได้ไปเที่ยวตากอากาศ ลอยทะเล เฮฮาอยู่ที่ใหนซักที่อย่างสบายใจ แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ และเพื่อนๆว่างไม่ตรงกันซักที ผมจึงต้องนั่งเหงาอยู่บ้านตลอดช่วงปิดเทอมที่กำลังจะหมดลงนี้อย่างน่าเศร้า ได้แต่ตีอก ชกลม เฝ้าถามตัวเองซ้ำๆว่า “ทะเลกู อยู่ใหน” แทนที่ผมควรจะอยู่ในทะเล ปล่อยให้ตัวบางๆถูกน้ำใสๆซัดเบาๆอย่างมีความสุข ผมกลับพาตัวเองมาอยู่ใน”ทะเลมนุษย์” ไม่ได้หมายถึงบริเวณทำเนียบ แต่คืองานสัปดาห์หนังสือฯ ผมยืนเหยียดสุดปลายเท้า ที่ปลายเท้ารู้สึกเหมือนถูกใครซักคนกำลังเหยียบ ผมเงยหน้าเพื่อมองหาหนังสือที่ต้องการในบูตอะบุ๊ก โชคดีที่สูงกว่าหกฟุต เตี้ยกว่านี้คงลำบาก ผมอยู่ในสถานะที่เรียกได้ว่ากึ่งยืน กึ่งลอย ทรงตัวได้ไม่ถนัด ถูกกระแสคนซัดเบาๆ ก็เซไปมา คลื่นมนุษย์ลูกแล้วลูกเล่าค่อยๆซัดเค้ามา ผทค่อยๆลอยกระเถิบเข้าใกล้แถวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ถึงแถวหน้า ผมบอกรายชื่อหนังสือที่ต้องการอย่างไม่ลังเล “ศัพท์หมู-ถั่วงอกฯ-ไข่เจียวฯ-ฯลฯ” “ข้าวเปล่าด้วยมั้ยคะ?” พี่แกเล่นมุข จ่ายเงิน รับหนังสือ [...]